USS Franklin D. Roosevelt (CV-42) – 1/72
Historia i opis konstrukcji
Myśliwiec pokładowy Douglas F4D Skyray (od 1962 roku F-6 Skyray) używany był przez US Navy oraz US Marines dość krótko, ale piloci zdążyli polubić ten samolot i nadal mu przydomek Ford, pochodzący od oznaczenia F4D.
Dostawy do US Navy rozpoczęły się w 1956 roku, do US Marines rok później. Ponieważ był to wyspecjalizowany wysokościowy myśliwiec przechwytujący, okazał się nieprzydatny do pełnienia innego typu zadań. Do 1964 roku wycofano wszystkie z 419 zbudowanych F4D-1, pojedynczy egzemplarz był używany do 1969 roku przez NASA.
Lotniskowiec CVA-42 USS Franklin D. Roosevelt był drugim z trzech lotniskowców klasy Midway i służył w US Navy od 1945 do 1977 roku. Podczas swej służby operował głównie ze Wschodniego Wybrzeża USA, od czasu do czasu pływając po Morzu Śródziemnym w ramach kolejnych tur bojowych.
Jedynie raz został wysłany do Azji, gdzie od sierpnia 1966 do stycznia 1967 brał udział w wojnie wietnamskiej. Pod koniec swej kariery miał zostać unowocześniony, ale US Navy postanowiła go wycofać z eksploatacji w obawie, że pozostawienie w służbie zmodyfikowanego okrętu uniemożliwi wybudowanie nowoczesnych lotniskowców klasy Nimitz. Była to słuszna decyzja, gdyż nawet po przebudowie Franklin D. Roosevelt nie byłby w stanie przyjąć na pokład części nowoczesnych samolotów US Navy.
Projekt
Po ukończeniu modelu F4D Skyray (1/72 Tamiya) postanowiłem zbudować podstawkę pod model. Z braku dobrych zdjęć pokładu CVA-42 z lat 1960–62 musiałem improwizować i odtworzyć pokład na podstawie dostępnych materiałów.
Pokładowa katapulta została zbudowana z pasków tworzywa. Zostały one przenitowane (przy pomocy własnoręcznie skonstruowanej przeze mnie nitownicy) by oddać zyliony śrub widocznych na zdjęciach. Równolegle do katapulty przebiega stalowa płyta, którą wykonałem z cienkiego paska tworzywa. Tym razem nitowałem tylko jedną stronę, po czym przykleiłem pasek po odwróceniu. Dzięki temu nitowanie było wypukłe zamiast wklęsłego.
Do wykonania nawierzchni antypoślizgowej użyłem papieru ściernego o gradacji 500. Papier z gradacją 400 wydał mi się zbyt miękki i mógłby nie przetrwać malowania. Na odwrotnej stronie narysowałem wzór, w jaki układały się maty antypoślizgowe i całość powycinałem.
Punkty cumowania samolotów wykonałem z elementów fototrawionych. Produkowane są przez między innymi przez Aeroparts, Flightpath czy White Ensign Models, zatem z dostępnością nie powinno być zbyt wielkiego problemu.
Zaznaczyłem położenie punktów cumowania na każdym fragmencie maty i wybiłem otwór minimalnie mniejszy od elementu fototrawionego.
Kolejnym krokiem było posmarowanie klejem każdego fragmentu pokładu.
Reszta była prosta — składanie układanki w całość i przycinanie nierówności.
Ostatnim elementem był wózek katapulty, wyrzeźbiony z fragmentu tworzywa.
Po całym tym wysiłku, oraz biorąc pod uwagę pewne niepokojące wydarzenia z końcowych etapów pracy, postanowiłem całość odlać w żywicy, aby zachować oryginał. Odlewanie nie było łatwe, gdyż całość była zbyt cienka do odlania w otwartej formie. Na szczęście już trzecie podejście zakończyło się sukcesem i mogłem zamontować fototrawione punkty cumowania.
Całość pomalowałem mieszanką farb Tamiya i Gunze Sangyo. Rejony „zaszpachlowane”, często spotykane na starych lotniskowcach przy większych ubytkach powierzchni, powstały przy użyciu „płynnego papieru” — korektora do maskowania błędów w tekście.
Tor wózka katapulty został pomalowany kolorem polerowanej stali Humbrola, a następnie „psiknięty” tu i ówdzie matowym lakierem bezbarwnym. Po polerowaniu dało to efekt zróżnicowanego połysku. Po malowaniu przykleiłem całość do drewnianej podstawki.
Dziś większość samolotów US Navy katapultowana jest po zaczepieniu przedniej goleni podwozia do wózka katapulty, ale F4D mocowano przy użyciu lin, które montowano do zaczepów pod kadłubem myśliwca.
Galeria
