North American B-25J Mitchell
Ten North American B-25J nosi numer fabryczny 108-47662, zaś w lotnictwie amerykańskim otrzymał s/n 45-8811.
Z końcem wojny samolot został przerobiony na wersję szkolną TB-25N i kontynuował swoją służbę w Amerykańskich Siłach Powietrznych. Dopiero w 1958 roku został wycofany i przetransportowany do Davis Monthan Air Force Base w Arizonie. Jeszcze w tym samym roku, bo 13. czerwca, Maricopa Dust & Spray odkupiło samolot od wojska, a B-25 został po raz pierwszy zarejestrowany pod cywilną rejestracją N9621C.
Samolot nie zagrzał miejsca u pierwszego właściciela. We wrześniu 1959 roku był już w posiadaniu James’a E. Dimmettee (Dallas Aero Service) z Teksasu. Był eksploatowany przez znaną firmę Texas Instruments jako latająca platforma badawcza do końca 1960.
Potem Mitchell miał jeszcze następujących właścicieli:
- V.C. Arnspleger, Dallas, Teksas, 1961-1962
- C.M. Stephenson / Air Traders Inc, Miami, Floryda, 1962-1966
- Richard Lloyd, Miami, Floryda, 1966-1970
- Antonio Rodriguez, San Juan, Portoryko, 1970-1972
- Uriel Bristol, St. Croix, Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych, 1972-1976
- Seagull Enterprises, Christiansted, Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych, 1976-1978
W końcu właścicielem został Harry S. Doan z Daytona Beach na Florydzie, który podjął się w 1982 roku pierwszej restauracji, tak by przywrócić B-25 do stanu lotnego. Wtedy to pomalowano go w kamuflaż, z którego jest znany do dziś.
Potem samolot przechodził z rąk do rąk: najpierw World Jet Inc (Strong Lauderdale), potem Flying Eagles Inc, (Gift Widington) i w końcu w 1991 roku trafił do Franklina Devaux. Po epickim locie na odległość kilku tysięcy kilometrów Mitchell szczęśliwie wylądował na lotnisku Dijon-Longvic w Burgundii na terenie Francji. Otrzymał rejestrację F-AZID i przez kilka następnych lat brał udział w europejskich pokazach lotniczych. Lafayette Aviation, które było użytkownikiem, ponownie odrestaurowało samolot. Tym razem gruntownie – sprawdzono powierzchnie sterowe, zdemontowano skrzydła i sprawdzono strukturę płatowca pod względem korozji.
Po okresie stagnacji, samolot powierzono Jet Alpine Fighter, mającego swoją siedzibę w szwajcarskim mieście Sion. Obecnie B-25 nosi rejestrację HB-RDE.
