Nowość AJ-Press: Fighting Units #3
FU 3 — VF-17 Jolly Rogers. Early US Navy Corsair Units: VF-12 and VF-17
- Autorzy: Adam Jarski, Zbigniew Kolacha
- Ilustracje: Zbigniew Kolacha
- ISBN-13: 978-83-7237-229-1
- Media: Format A4, 48 stron, 2 strony plansz barwnych, 122 zdjęcia czarno-białe, 29 zdjęć kolorowych.
- Dodatki: 1 arkusz kalkomanii w skalach 1/32, 1/48 i 1/72
- Język: angielski
Recenzja wydawcy:
Publikacja ta została wydana w ramach „wojny” z najbardziej chyba zakorzenionym w historii lotnictwa morskiego US Navy mitem — mitem o czerwonych obwódkach znaków rozpoznawczych na samolotach VF-17 w pierwszej (październik-listopad 1943) i drugiej (styczeń-luty 1944) turze działań. Problem polega na tym, że nie opublikowano do tej pory żadnego kolorowego zdjęcia samolotu z tej jednostki, chociaż wydaje się, że chyba co najmniej dwukrotnie gościła tam czołówka propagandowa US Navy, rozporządzająca kolorowymi negatywami. Tak się jednak składa, że ten mit można obalić również, bazując na czarno-białych zdjęciach Corsairów tej jednostki, zwłaszcza z okresu przechodzenia przez Kanał Panamski, skąd zachowało się wiele zdjęć maszyn VF-17, stanowiących w tym czasie „ładunek pokładowy”. Dysponując ponadto dość szerokim materiałem porównawczym, na jaki składają się oryginalnie kolorowe zdjęcia innych maszyn z tego samego okresu, na których obwódka ta jest. niebieska, wyraźnie jaśniejsza od tła gwiazdy (!), można pokusić się o stwierdzenie, że podczas interpretacji czarno-białych zdjęć maszyn z VF-17, na których obwódka jest jaśniejsza niż tło gwiazdy — zawsze pada stwierdzenie, że jest to kolor czerwony. Na jakiej podstawie — nie wiemy, ale sami wcześniej byliśmy skłonni w to wierzyć. Na bazie zgromadzonego materiału zdjęciowego oraz dokumentów z tego okresu wykluczamy taką ewentualność w przypadku samolotów w strefie frontowej na obszarze Południowego Pacyfiku już w sierpniu 1943 roku.
Wprowadzenie czerwonego koloru specyfikacją Army-Navy Specification AN-I-9a z 29 czerwca 1943 roku wywołało prawdziwą burzę wśród dowódców obszaru Południowego Pacyfiku. Pierwszy oburzył się gen. Kenney, dowódca 5 AAF, który odmówił domalowania czerwonej obwódki. Porozumiał się w tej sprawie z dowódcą 13 AAF i ostatecznie nakazali oni domalowanie tylko białych pasków na swoich samolotach. W US Navy burzę rozpętał sam głównodowodzący na tym obszarze — admirał William „Bull” Halsey, który po otrzymaniu w lipcu 1943 roku długo oczekiwanych uzupełnień w postaci dwóch grup lotniczych na lotniskowcach Yorktown CV-10 i Lexington CV-16 z samolotami wyłącznie z czerwonymi obwódkami w znakach nakazał dyrektywą 300224 z dnia 31 lipca ich usunięcie. Nie po to po bitwie na Morzu Koralowym nakazano, przy wydatnym poparciu tego admirała, zamalowanie wszelkich śladów czerwonego koloru na samolotach US Navy, by po kilku miesiącach do niego wracać.
Czerwony kolor, stosowany w postaci okręgów wewnątrz gwiazdy i w narodowych biało-czerwonych pasach na sterze kierunku, bardzo mylił artylerzystów, którzy strzelali ze wszystkich luf do obiektów, które miały chociażby niewielki odblask czegoś czerwonego. Dlatego admirał Halsey wydał ów słynny, kategoryczny rozkaz usunięcia czerwonych obwódek. I od tego zaczęła się seria nieporozumień i pomyłek. W publikacji piszemy szerzej na ten temat, warto również zapoznać się ze zgromadzonym „materiałem dowodowym” przeciwko istnieniu takowych obwódek na maszynach VF-17 podczas działań bojowych.
Całość sprawy zaciemniają „badacze”, którzy podjęli się opracowania tematu kolorów stosowanych w elementach kamuflaży i oznakowań. Dla nich istnieje tylko specyfikacja Army-Navy Specification AN-I-9b z 14 sierpnia 1943 roku, w której rzekomo kolor obwódki został określony jako Insignia Blue. Skoro tak, to dlaczego jeszcze przez kilka miesięcy od daty wydania tego dokumentu ta obwódka bywała jaśniejsza? Oraz w jakim celu opublikowano poprawkę AN-I-9b z 24 września, w której wyraźnie określa się kolor Insignia Blue jako kolor właściwy dla tejże obwódki? Wydaje się, że dużo światła na tę sprawę rzuciłoby dotarcie do dokumentu pierwotnego z 14 sierpnia 1943 roku, w jego oryginalnym brzmieniu. Istniejące opracowania nie podają daty wydania dokumentu, jaki posłużył do ich powstania. Niech więc niniejsza publikacja zadziała jako katalizator i spowoduje rozpoczęcie właściwych badań nad tym tematem.
Cena u wydawcy: 61,95 PLN
